माझा आवडता छंद मराठी निबंध | My Favourite Hobby Essay In Marathi

नमस्कार मित्र-मैत्रिणींनो आज आपण माझा आवडता छंद मराठी निबंध बघणार  आहोत. प्रत्‍येक जण आपल्‍या आवडत्‍या छंदातुन आनंद शोधण्‍याचा प्रयत्‍न करत असतो.कुणाला छंद असतो शिकारीचा, तर कुणाला छंद असतो गडकिल्ले हिंडण्याचा. कुणाला छंद असतो पोस्टाची तिकिटे, नाणी किंवा विविध जुन्या वस्तू गोळा करण्याचा. कुणी मित्र गोळा करून पत्ते कुटत बसतात. 

तर कुणी एकटेच सतार छेडत बसतात. कुणी पुस्तकांना आपले मित्र करतात; तर कुणी कागदावर कुंचल्यांनी चित्रे खेचतात. माझा छंद तसा जगावेगळा आहे. मला लहानपणापासून आवड आहे ती माणसे जोडण्याची आणि जसजसा मी मोठा होत गेलो तसतशी माझी ही आवडही वाढत गेली.

तसे पाहता आमचे कुटुंब फार छोटे आहे. आई, बाबा आणि मी. पण अगदी लहानपणापासून मला आपल्या घरी खूप माणसे यावीत, गर्दी व्हावी, गडबड उडावी असे वाटे. आई सांगते की, मी लहानपणी आपल्याकडे 'हळदीकुंकू' कर, 'सत्यनारायणाची पूजा' कर असा नेहमी हट्ट करीत असे. कारण त्यामुळे घरात खूप माणसे येत. सुट्टीचा वार रविवार वा सुट्टीचा 'मे' महिना मला फार प्रिय आहे. कारण सुट्टीमुळे खूप पाहणे घरी येतात. सुट्टी येण्यापूर्वीच मी माझ्या आप्तांना, मित्रांना आमंत्रणे पाठवितो. त्यांना वाटते की किती विनम्र, लाघवी मुलगा आहे. पण माझे माणसवेड त्यांना 'अनभिज्ञ' असते.

मला आवडतात ती माणसे फक्त नात्यागोत्याचीच अथवा आपल्या योग्यतेची असतात असे नाही हं! मला कोणतीही माणसे आवडतात. आम्ही राहतो त्या कॉलनीत आमचा बंगला पहिला बांधला गेला. इतर सतरा बंगले नंतर आमच्या देखत बांधले गेले. तेव्हा मी प्राथमिक शाळेत होतो; भरपूर मोकळा वेळ असे. त्यावेळी बांधकाम करणाऱ्या माणसांशीही मी दोस्ती करीत असे. बांधकामावर खूप स्त्रिया असत. त्यांच्याबरोबर त्यांची लहान मुले असत. 

या मुलांबरोबर मी खूप खेळत असे. त्यांच्याकडूनच मी विटीदांडूचा खेळ शिकलो. ही मुले लहान वयातही आपल्या आईवडिलांना केवढी मदत करीत. आज ती मुले वयाने मोठी होऊन पुरुष झाले आहेत, त्यांच्यातील कित्येकजण स्वतंत्र कामे करू लागले आहेत.

maza avadta chand marathi nibandh
maza avadta chand marathi nibandh
मी मोठ्या शाळेत जाऊ लागलो, तसा माझा हा छंद वाढतच गेला. वर्गातील दोस्तच काय, पण शाळेतील सगळी मुले माझे मित्र बनले. तसा माझा स्वभाव बडबड्या आहे. मला बोलायला खूप आवडते, पण तितकेच मला इतरांचे विचारही ऐकायला आवडतात. त्यामुळे दूरचा प्रवासही मला कधी कंटाळवाणा होत नाही. प्रवासात अनेक ओळखी होतात, अनेक अनुभव ऐकावयास मिळतात, अनेक दोस्त मिळतात,

 गाडीत माल विकणाऱ्या फेरीवाल्यांबरोबरही मला गप्पा मारायला आवडतात. माझे वडील म्हणतात, "अरे, यांच्याशी तू कसल्या गप्पा मारतोस?" मी फक्त हसतो. पण मला आठवते ते काणेकरांनी सांगितलेले, 'सामान्याचे असामान्यत्व.' काणेकर त्यांचा अनुभव सांगतात की, ज्या माणसाजवळ डोके कमी त्याच्याजवळ माणुसकी मोठी असते. मलाही हा अनुभव आलेला आहे. 'बोलघेवड्या मित्रांपेक्षा साधेभोळे, कष्टकरी मित्रच आपल्या जास्त उपयोगी पडतात.'

माझा हा माणसे जोडण्याचा छंद आहे ना, त्याचेही मी एक शास्त्र तयार केले आहे. मला जेव्हा नवीन मित्र भेटतात तेव्हा मी त्या मैत्रीची नोंद ठेवतो. त्या मित्रांचे पत्ते लिहून ठेवतो. वेळोवेळी त्यांना पत्रे लिहितो. त्यांची पत्रे मला येत असतात. त्यामुळे जीवघेणा कंटाळा मला कधीही ग्रासू शकत नाही. मी कधीही एकटा नसतो. मी जोडलेली असंख्य माणसे, मित्र सदैव माझ्याभोवती असतात-कधी प्रत्यक्ष, तर कधी पत्ररूपाने किंवा फोटोरूपाने.

तुम्ही विचाराल या छंदात मला कधी नुकसान सोसावे लागले नसेल का? नाही असे नाही, पण फारच अल्प. काही लोकांनी माझ्याशी दोस्ती केली पण ती खरी दोस्ती नव्हती, ते केवळ दोस्तीचे नाटक होते. काहींनी तेवढया ओळखीवर माझ्या काही मौल्यवान गोष्टी हडप केल्या; पण असे अनुभव फार विरळ. माझ्या या माणसांसाठी मला तनमनाने झिजावे लागते. 

अगदी परीक्षेच्या दिवसांतही एखादयासाठी वेळ खर्चावा लागतो. पण त्यात मला आगळा आनंद मिळतो. माझे सारे सुखच या छंदात सामावलेले आहे.
मित्रांनो तुम्हाला माझा आवडता छंद मराठी निबंध कसा वाटला , आपला आवडता छंद कोणता आहे हे कमेंट करून नक्की कळवा धन्यवाद.

Nibandh 2 
माझा आवडता छंद  संगीत आहे, संगीत ही अखिल मानवाची खरी भाषा आहे! ती देवरूप आहे. “जिथे संगीत तिथे पावित्र्य'- असं थोर तत्त्वज्ञ  म्हणतो. “संगीतप्रेमी राजाच्या राज्यात सुखाची रेलचेल असते.” असं मेनसियस म्हणतो. यात नक्कीच तथ्य आहे.

घराच्या वातावरणातून व्यक्तित्व घडते. माझं कुटुंब संगीतप्रेमी म्हणून मीही संगीताच्या तालावर वाढलो. सुरात म्हटलेल्या कविता, भजन, सिनेमाची गाणी यांनी मी 'तानसेन' झालो. रविशंकरांची सतार, बिस्मिल्लांची शहनाई, शिवकुमारांची संतुर यांच्या सुरांच्या बरसातीत मी चिंब भिजू लागलो. शास्त्र कळत नसे पण सौंदर्य जाणवत असे. समाधी लागत असे. पेटीवर बोटे फिरवू लागलो. एरवी सामान्य वाटणारी बोटे पेटीवर जादूची वाटू लागत. वाढत्या वयाबरोबर संगीताचं ज्ञानही वाढू लागलं.

संगीत हा सर्वांत स्वस्त छंद. पण म्हटलं तर तितकाच महागडा. म्हणूनच कुठल्याही स्तरावरचा माणूस त्याचा आनंद लुटू शकतो. संगीताला ना स्थळांचे बंधन ना वेळेचे. न्हाणीघरही उत्तम जागा तर मध्यरात्रही उत्तम वेळ ! व्यक्तिगत तसेच सार्वजनिक मनोरंजनाचे एकमेव साधन-संगीत ! शुभकार्य- लग्न, बारशी, सण उत्सव- गणपती, नवरात्र, सभा-संमेलने या सर्वांना आनंदाचा, उत्साहाचा, शुचितेचा स्पर्श देत ते संगीतच! विलापालाही कारुण्याची किनार देतं ते संगीतच!... संगीतविरहित नृत्य किंवा सिनेमातील भावनांचा उत्कट प्रसंग रंगूच शकत नाही.
 
संगीत ही कोण्या एका वर्गाची मक्तेदारी नसते. लोकलमधून पैशासाठी गाणारा दरिद्रीनारायण इतका सुरेल असतो की त्यापुढे लक्ष्मीनारायणाच्या पैशाचा आवाज बदसूर वाटू लागतो... शास्त्र, कला व वाणिज्य या जीवनाच्या विद्यापीठाच्या तिन्ही शाखांचा अधिष्ठाता म्हणजे संगीत ! पेशकश ही कला, लहरींचं शास्त्र आणि उदरनिर्वाहाचं साधनही बनणारं संगीत म्हणूनच मला वामनाची पावलं वाटतात.

राष्ट्रीय गीत, वेदमंत्र ही संगीतात असतात. शब्द संपतात तिथे सूर जन्म घेतात. निसर्गाची भाषा सुरांचीच! झऱ्याचं गाणं, सागराचं गरजणं, पक्षांचे आवाज, ढगांचे आवाज... सारे आपल्याला संगीत शिकवतात. पण भौतिक सुखामागे कानात बोळे घालून धावणाऱ्या आम्हाला “छन्ऽछन्ऽऽ" या नगद नारायणाच्या शिवाय दुसरा आवाज ऐकू येत नाही.. चालायचंच! अभ्यासाने कंटाळलेल्या मला संगीताचे सप्तसूर संजीवन प्राप्त करून देतात.
खरंच, संगीत हा माणसानं निर्माण केलेला स्वर्ग आहे. या क्षणभंगुर आयुष्यामध्ये तेच एक शाश्वत सुख आहे...!

वरील  निबंधाचे  खालील  प्रमाणे  शिर्षक  असु शकते

  • maza avadta chand marathi nibandh
  • My Hobby Essay in Marathi 




माझा आवडता छंद मराठी निबंध | My Favourite Hobby Essay In Marathi

माझा आवडता छंद मराठी निबंध | My Favourite Hobby Essay In Marathi

नमस्कार मित्र-मैत्रिणींनो आज आपण माझा आवडता छंद मराठी निबंध बघणार  आहोत. प्रत्‍येक जण आपल्‍या आवडत्‍या छंदातुन आनंद शोधण्‍याचा प्रयत्‍न करत असतो.कुणाला छंद असतो शिकारीचा, तर कुणाला छंद असतो गडकिल्ले हिंडण्याचा. कुणाला छंद असतो पोस्टाची तिकिटे, नाणी किंवा विविध जुन्या वस्तू गोळा करण्याचा. कुणी मित्र गोळा करून पत्ते कुटत बसतात. 

तर कुणी एकटेच सतार छेडत बसतात. कुणी पुस्तकांना आपले मित्र करतात; तर कुणी कागदावर कुंचल्यांनी चित्रे खेचतात. माझा छंद तसा जगावेगळा आहे. मला लहानपणापासून आवड आहे ती माणसे जोडण्याची आणि जसजसा मी मोठा होत गेलो तसतशी माझी ही आवडही वाढत गेली.

तसे पाहता आमचे कुटुंब फार छोटे आहे. आई, बाबा आणि मी. पण अगदी लहानपणापासून मला आपल्या घरी खूप माणसे यावीत, गर्दी व्हावी, गडबड उडावी असे वाटे. आई सांगते की, मी लहानपणी आपल्याकडे 'हळदीकुंकू' कर, 'सत्यनारायणाची पूजा' कर असा नेहमी हट्ट करीत असे. कारण त्यामुळे घरात खूप माणसे येत. सुट्टीचा वार रविवार वा सुट्टीचा 'मे' महिना मला फार प्रिय आहे. कारण सुट्टीमुळे खूप पाहणे घरी येतात. सुट्टी येण्यापूर्वीच मी माझ्या आप्तांना, मित्रांना आमंत्रणे पाठवितो. त्यांना वाटते की किती विनम्र, लाघवी मुलगा आहे. पण माझे माणसवेड त्यांना 'अनभिज्ञ' असते.

मला आवडतात ती माणसे फक्त नात्यागोत्याचीच अथवा आपल्या योग्यतेची असतात असे नाही हं! मला कोणतीही माणसे आवडतात. आम्ही राहतो त्या कॉलनीत आमचा बंगला पहिला बांधला गेला. इतर सतरा बंगले नंतर आमच्या देखत बांधले गेले. तेव्हा मी प्राथमिक शाळेत होतो; भरपूर मोकळा वेळ असे. त्यावेळी बांधकाम करणाऱ्या माणसांशीही मी दोस्ती करीत असे. बांधकामावर खूप स्त्रिया असत. त्यांच्याबरोबर त्यांची लहान मुले असत. 

या मुलांबरोबर मी खूप खेळत असे. त्यांच्याकडूनच मी विटीदांडूचा खेळ शिकलो. ही मुले लहान वयातही आपल्या आईवडिलांना केवढी मदत करीत. आज ती मुले वयाने मोठी होऊन पुरुष झाले आहेत, त्यांच्यातील कित्येकजण स्वतंत्र कामे करू लागले आहेत.

maza avadta chand marathi nibandh
maza avadta chand marathi nibandh
मी मोठ्या शाळेत जाऊ लागलो, तसा माझा हा छंद वाढतच गेला. वर्गातील दोस्तच काय, पण शाळेतील सगळी मुले माझे मित्र बनले. तसा माझा स्वभाव बडबड्या आहे. मला बोलायला खूप आवडते, पण तितकेच मला इतरांचे विचारही ऐकायला आवडतात. त्यामुळे दूरचा प्रवासही मला कधी कंटाळवाणा होत नाही. प्रवासात अनेक ओळखी होतात, अनेक अनुभव ऐकावयास मिळतात, अनेक दोस्त मिळतात,

 गाडीत माल विकणाऱ्या फेरीवाल्यांबरोबरही मला गप्पा मारायला आवडतात. माझे वडील म्हणतात, "अरे, यांच्याशी तू कसल्या गप्पा मारतोस?" मी फक्त हसतो. पण मला आठवते ते काणेकरांनी सांगितलेले, 'सामान्याचे असामान्यत्व.' काणेकर त्यांचा अनुभव सांगतात की, ज्या माणसाजवळ डोके कमी त्याच्याजवळ माणुसकी मोठी असते. मलाही हा अनुभव आलेला आहे. 'बोलघेवड्या मित्रांपेक्षा साधेभोळे, कष्टकरी मित्रच आपल्या जास्त उपयोगी पडतात.'

माझा हा माणसे जोडण्याचा छंद आहे ना, त्याचेही मी एक शास्त्र तयार केले आहे. मला जेव्हा नवीन मित्र भेटतात तेव्हा मी त्या मैत्रीची नोंद ठेवतो. त्या मित्रांचे पत्ते लिहून ठेवतो. वेळोवेळी त्यांना पत्रे लिहितो. त्यांची पत्रे मला येत असतात. त्यामुळे जीवघेणा कंटाळा मला कधीही ग्रासू शकत नाही. मी कधीही एकटा नसतो. मी जोडलेली असंख्य माणसे, मित्र सदैव माझ्याभोवती असतात-कधी प्रत्यक्ष, तर कधी पत्ररूपाने किंवा फोटोरूपाने.

तुम्ही विचाराल या छंदात मला कधी नुकसान सोसावे लागले नसेल का? नाही असे नाही, पण फारच अल्प. काही लोकांनी माझ्याशी दोस्ती केली पण ती खरी दोस्ती नव्हती, ते केवळ दोस्तीचे नाटक होते. काहींनी तेवढया ओळखीवर माझ्या काही मौल्यवान गोष्टी हडप केल्या; पण असे अनुभव फार विरळ. माझ्या या माणसांसाठी मला तनमनाने झिजावे लागते. 

अगदी परीक्षेच्या दिवसांतही एखादयासाठी वेळ खर्चावा लागतो. पण त्यात मला आगळा आनंद मिळतो. माझे सारे सुखच या छंदात सामावलेले आहे.
मित्रांनो तुम्हाला माझा आवडता छंद मराठी निबंध कसा वाटला , आपला आवडता छंद कोणता आहे हे कमेंट करून नक्की कळवा धन्यवाद.

Nibandh 2 
माझा आवडता छंद  संगीत आहे, संगीत ही अखिल मानवाची खरी भाषा आहे! ती देवरूप आहे. “जिथे संगीत तिथे पावित्र्य'- असं थोर तत्त्वज्ञ  म्हणतो. “संगीतप्रेमी राजाच्या राज्यात सुखाची रेलचेल असते.” असं मेनसियस म्हणतो. यात नक्कीच तथ्य आहे.

घराच्या वातावरणातून व्यक्तित्व घडते. माझं कुटुंब संगीतप्रेमी म्हणून मीही संगीताच्या तालावर वाढलो. सुरात म्हटलेल्या कविता, भजन, सिनेमाची गाणी यांनी मी 'तानसेन' झालो. रविशंकरांची सतार, बिस्मिल्लांची शहनाई, शिवकुमारांची संतुर यांच्या सुरांच्या बरसातीत मी चिंब भिजू लागलो. शास्त्र कळत नसे पण सौंदर्य जाणवत असे. समाधी लागत असे. पेटीवर बोटे फिरवू लागलो. एरवी सामान्य वाटणारी बोटे पेटीवर जादूची वाटू लागत. वाढत्या वयाबरोबर संगीताचं ज्ञानही वाढू लागलं.

संगीत हा सर्वांत स्वस्त छंद. पण म्हटलं तर तितकाच महागडा. म्हणूनच कुठल्याही स्तरावरचा माणूस त्याचा आनंद लुटू शकतो. संगीताला ना स्थळांचे बंधन ना वेळेचे. न्हाणीघरही उत्तम जागा तर मध्यरात्रही उत्तम वेळ ! व्यक्तिगत तसेच सार्वजनिक मनोरंजनाचे एकमेव साधन-संगीत ! शुभकार्य- लग्न, बारशी, सण उत्सव- गणपती, नवरात्र, सभा-संमेलने या सर्वांना आनंदाचा, उत्साहाचा, शुचितेचा स्पर्श देत ते संगीतच! विलापालाही कारुण्याची किनार देतं ते संगीतच!... संगीतविरहित नृत्य किंवा सिनेमातील भावनांचा उत्कट प्रसंग रंगूच शकत नाही.
 
संगीत ही कोण्या एका वर्गाची मक्तेदारी नसते. लोकलमधून पैशासाठी गाणारा दरिद्रीनारायण इतका सुरेल असतो की त्यापुढे लक्ष्मीनारायणाच्या पैशाचा आवाज बदसूर वाटू लागतो... शास्त्र, कला व वाणिज्य या जीवनाच्या विद्यापीठाच्या तिन्ही शाखांचा अधिष्ठाता म्हणजे संगीत ! पेशकश ही कला, लहरींचं शास्त्र आणि उदरनिर्वाहाचं साधनही बनणारं संगीत म्हणूनच मला वामनाची पावलं वाटतात.

राष्ट्रीय गीत, वेदमंत्र ही संगीतात असतात. शब्द संपतात तिथे सूर जन्म घेतात. निसर्गाची भाषा सुरांचीच! झऱ्याचं गाणं, सागराचं गरजणं, पक्षांचे आवाज, ढगांचे आवाज... सारे आपल्याला संगीत शिकवतात. पण भौतिक सुखामागे कानात बोळे घालून धावणाऱ्या आम्हाला “छन्ऽछन्ऽऽ" या नगद नारायणाच्या शिवाय दुसरा आवाज ऐकू येत नाही.. चालायचंच! अभ्यासाने कंटाळलेल्या मला संगीताचे सप्तसूर संजीवन प्राप्त करून देतात.
खरंच, संगीत हा माणसानं निर्माण केलेला स्वर्ग आहे. या क्षणभंगुर आयुष्यामध्ये तेच एक शाश्वत सुख आहे...!

वरील  निबंधाचे  खालील  प्रमाणे  शिर्षक  असु शकते

  • maza avadta chand marathi nibandh
  • My Hobby Essay in Marathi 




३ टिप्पण्या: